Een jaar of twee geleden hield mijn kennis Barend, een dierenarts, gevoed door eigen ervaring en feiten uit publicaties, een lezing over excessen in de omgang van mensen met dieren. Ik heb mij tranen gelachen, maar in feite ging het om idiote ontwikkelingen. Zo is Fikkie niet meer een gewone huishond, maar een soort van medemens die je duur aankleedt, mee naar bed neemt, chique laat coifferen, de duurste medische behandelingen laat ondergaan en zelfs in het huwelijk laat treden. En als we het dan toch over nivellering hebben in de verhouding hond-mens, dan heb ik op de voorhand nog een heel zinvolle toevoeging: bouw kleine hurktoiletjes in de wc of badkamer, waar uw lieveling tegelijk met uw stoelgang, ook even mag meebukken.
Een blog over hondenpoep? Ja,
maar houd uw leesbril op, want ik meld een positieve ontwikkeling.
De bron voor een nieuwe
benadering vond ik in de prachtige gemeentehaven van Coevorden. De haven is van
hoge kwaliteit. De lay-out is zoals ‘overal’: boten bij elkaar en een smalle
stook gras langszij. Driekwart van de boten heeft een hond aan boord en meestal
twee (of nog meer). Fikkie kan je nu eenmaal niet thuis laten.
Ik uit mijn deernis met deze
dieren die op een paar vierkante meter boot met twee of meer volwassenen mee moeten
varen. Hoe kleiner de boot, hoe groter de honden. Ik zie tijdens mijn talrijke
vaartochten regelmatig honden van het formaat beer uit het vooronder opduiken.
De scheepshond leeft als een
plofhond in een soort legbatterij waar je je kont niet kan keren, waar het
stinkt en zowel schipper als hond niet genoeg ruimte hebben om zich met de achterpoot
en tong zindelijk schoon te likken. Tweemaal daags mag het arme beest, scheel
van ellende, op de die smalle strook gras naast de ligplaatsen springen om zijn
in wanhoop verzamelde inhoud van blaas en darmen zonder dralen tussen de
grassprieten te sproeien of te laten zakken.
Achter het venster van mijn schip
nuttig ik op dat moment een heerlijk ontbijt met hardgekookt eitje, terwijl
binnen het gezichtsveld de ‘stutjes’ in alle maten, geuren en kleuren neerdalen.
Dit is bepaald geen uitzondering. Ik vind dat niet prettig
In de haven van Coevorden werd ik
blij van een nieuwe ontwikkeling die mij hoop geeft voor de toekomst. Een oude
Pikmeerkruiser legde aan. Twee honden sprongen opgelucht aan de wal, bestormden
het uitwerpgazon en deden waarvoor dit perceeltje niet bestemd was. Een kleine wandeling
volgde. Moeder kwam ontzet terug en riep tegen haar Jan: ‘Heb je even natte
doek. Laura is, gadverdamme, met haar poot in echte mensenstront gestapt!’.
Kijk, dit raakt de door Barend
geschetste verhouding tussen hond en mens. Een mens die in hondenpoep trapt,
versus een hond die in mensenpoep trapt! Barend kan dit aan zijn lezing toevoegen.
Voor mijn kleinzoon zing ik
regelmatig (en tot ontzetting) ‘hoeperdepoep zat op de stoep’.
De vraag is alleen of er
vrijwilligers genoeg zijn die, af en toe, even in het plantsoen willen poepen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten