Dat is een andere kok!

  

Ik loop al dagen na te denken over het schrijven van een flashback over de tijd waarin wij schools werden gedwongen om strak binnen de lijntjes van onze Nederlandse taal te blijven.

Dat vond ik toen overdreven, maar steeds meer kom ik taalgebruik tegen dat mij verbaast of zelfs ergert. Vooropgesteld: ik ben geen purist en het zal ook niet moeilijk zijn om  in mijn schrijfwerk, zo nu en dan, een stijl- of spelfout te ontdekken.

Maar daar wil ik het uiteraard niet over hebben.

Het gaat mij niet om nieuwe woorden die worden bedacht en in de dikke van Dale worden opgenomen, maar om taalfouten die zo vaak worden gemaakt dat ze ‘van armoe’ maar worden geaccepteerd als zijnde normaal.

Het woordje ‘hun’ als grammaticaal onderwerp van de zin, is een voorbeeld bij uitstek. Met dank aan de initiatiefnemer, ene Johan Cruyff. ‘ Hun hebben gewonnen’.

‘ Wij geen voetbal, hun  geen staking’ .

Deze uitroep van de ADO supporters naar aanleiding van de politiestaking, werd dit weekend meerdere malen door de nieuwslezers herhaald; waarbij niet duidelijk was of het een citaat betrof of dat ‘ hun’ zich vergisten.

Een ander schoolvoorbeeld is de Louis van Gaal. De man zorgt, door herhalen en herhalen, voor verrijking van vele talen.

Als een uitdrukking in een andere taal niet klopt, dan is dat niet de fout van van Gaal, maar dan is dat de fout van die taal.

Als het maar genoeg gezegd wordt, dan wordt het normaal. Het begon in Duitsland met ‘Der Tot oder die Gladiolen’ en het is inmiddels in de Duitse taal (enigszins beter gestileerd) al gemeengoed aan het worden. In Engeland: ‘ the dead of the gladiolus’, hetgeen niet ‘ de dood of de gladiolen’ , maar ‘de dood van de gladiolen’  betekent.

Van Gaal haat de media. Als de communicatie niet zint, hij verstart en zijn woede uit, dan stelt hij iets als: ’de media is hiervan de oorzaak’ , de media is dit’ of ‘ de media is dat’ . Dit zoveel maal, dat menigeen, televisiecommentatoren incluis, het ‘de media is’ inmiddels mee papegaait. Het abnormale wordt normaal.

‘ Het medium is en de media ZIJN’: dat is de enig juiste. Meneer van Gaal: ‘hier lust de honden geen brood van’.

Het leven is een hutspot van leggen en liggen, van kennen en kunnen, van ligt en licht, van ik en hun, van hen en hun, jezelf of je eigen, van medium of media, van word en wordt, enzovoorts.

Ik roep u op om met mij in verzet komen tegen de op handen zijnde verkrachtingen  van onze taal. Ons motto moet zijn: De dood of de gladiolen! Hun kennen de pot op en wij lig ons er niet bij neer! Net als van Gaal zeg ik: Dat is andere koek!

‘ That is another cook!’

Vanaf nu: Dat is een andere kok!