Pokke-herrie 

Ik heb zaterdagavond tot half twee voor het TV-beeld gezeten om het Eurovisie Song-festival tot het bittere eind ‘uit te zitten’. Ik heb dit al wel eens voor een gedeelte gedaan, maar had dan last van emotioneel vluchtgedrag.

Vorig jaar was ik op vakantie in Oostenrijk en lag tijdens het festival, met een kussen strak over mijn hoofd getrokken, in onze ’Schlafzimmer’.  Dat kussen dempte de ‘klankentoetreding’. 

Omdat men zei dat ik niet mocht oordelen als ik nooit ‘goed keek en luisterde’, zette ik dit jaar mijn beste beentje voor. Ik keek en luisterde tot half twee!!!

Nu moet ik je eerst vertellen van mijn zelfherkenning in dezen. Ik was in mijn jonge jaren een fan van de Beatles, Muziek uit de Musical ‘Hair’, fan van Gilbert O Sullivan en heel veel van dit genre genre. We hadden maar één pick-up in huis en als die werd benut, dan hadden mijn ouders eenzelfde gevoel als ik nu heb, bij het Songfestival. ‘Wat een rot muziek; kan het wat minder’ zeiden ze dan.

Ze genoten in die tijd wél van het  Songfestival; van‘kleine kokette Katinka’ tot ‘Dingedong. Ach, ik keek toen nog af en toe wel mee. 

Zaterdag zag ik het moderne Eurovisie Songfestival. Ellenlange voor-, na- en tussenelementen met scherpe, schelle schreeuwstemmen van de presentatrices, kledingshows uit de poppenkast, vuurwerk, bliksem, hysterische tonelen, orkanen van geluid en harde zangstemmen.  Ik denk dan: ‘Daar kijkt de massa alleen maar naar, om te zien of Nederland wint’.

Ik heb een liedje of vijf, waaronder het Nederlandse, kunnen waarderen en de Zweden brachten ons wat muzikale humor met het sauna-lied. Ik ben nu boven de leeftijd van mijn ouders destijds. Ik zette mij even voor de ingebeelde klassieke spiegel.  ‘Die muziek is voor de jongeren onder ons, Hansie’. Dat kan wel zijn, maar mijn spiegel was het ook roerend met mij eens:

Het was een pokke-herrie!!!!!

Volgend jaar ben ik in Songfestival-tijd weer in Oostenrijk;  met een kussen strak over mijn hoofd. 

Kapokke-herrie .

Dat is een goede vraag

 

Ik heb een bijzondere allergie en de hinder daarvan neemt steeds toe. Bijna dagelijks word ik gekweld door hevige jeuk. Het ontstaat als een politicus of andere bobo bij een kritische of moeilijke vraag met strak gelaat vaststelt: ‘dat is een goede vraag’. 

Het  is aangeleerd gedrag; een kwestie van mediatraining.  Iedereen die moeilijke vragen kan verwachten of contacten heeft met journalisten of reporters, wordt daarheen gestuurd.

Een gouden ‘handel ‘ is dat. Als je het in het leven wat verder schopt, dan krijg  je een persvoorlichter op enkele meters achter je aan. Hij of zij souffleert en bewaakt.

Gisteren had ik het zwaar. Jeuk van kop tot kont. Ik volgde de debatten in de Tweede Kamer over de pensioenplannen. VVD-woordvoerder Smals spande de kroon. Zijn wat hakkelig betoog werd gelardeerd met  telkens weer ‘dat is een goede vraag’. Dat geeft wat wachttijd. 

Elke avond weer, of het een interview is, een gast aan een talkshow of een slachtoffer van andere woordenjagers, er al altijd wel weer een uit de eikenboom gevallen persoon die de vraagsteller met zijn ‘dat is een goede vraag’ het eikenbos in wil sturen. Geleerd op cursus,  bah.

Ze gaan erheen: ministers, bestuurders, hoge ambtenaren, burgemeesters, wethouders en sporters. Een vorm van media-dressuur.

Je status gaat pas echt omhoog als je zo’n media-souteneur op bordeelsluipers achter je aan laat sluipen. 

Helaas; er zijn er geen zalfjes voor mijn allergie.

Is er dan niemand onder alle bobo’s, ministers en hoge ambtenaren, koningen en koninginnen en andere omhoog gevallen slachtoffers, die het zonder persvoorlichter kan?

Jazeker!!!

Lang leve onze bondscoach, Louis van Gaal. Hij is zichzelf en blijft zichzelf. Hij negeert voorlichters, al dan niet op bordeelsluipers meelopend en bewakend.

Als je hém een onwelvoeglijke vraag stelt, dan oordeelt Louis zelf.  ‘Dat is een DOMME vraag’.

Ik vind dat prachtig, mensen. Puur natuur en niet voorgekauwd.

Wat mij betreft kan je gedresseerde mensen met voorlichters zo het bos in sturen om te wandelen; niet op bordeelsluipers, maar op werkschoenen met harde neus. Falderiefaldera.  Een besparing van miljoenen en goed tegen mijn jeuk.

Maar waarom op werkschoenen met harde neus?

Dat is een goede vraag!