De echte Sinterklaas komt niet meer

Vorig jaar, exact op zijn verjaardag, had ik op een rustig moment een kort gesprekje met Sinterklaas. Ik vroeg hem hoe hij het toch klaarspeelde om elk jaar weer just-in-time miljoenen pakjes voor de juiste personen op de juiste plaats af te leveren.

De Sint keek mij glimlachend aan. Hij kent mijn belangstelling voor, en kennis van, goederenlogistiek. ‘Kom het maar eens bekijken’ luidde de uitnodiging.

Ik was het alweer vergeten toen in september een aangetekende brief werd bezorgd met een vliegticket en een voucher voor autohuur in Madrid. Ik was verbouwereerd, dacht aan een grap, maar het was menens. Met enige moeite maakte ik de agenda vrij en met een gevoel van opwinding stapte ik in het vliegtuig naar de Spaanse hoofdstad. De auto stond klaar en ik reed naar het opgegeven adres in de prachtige omgeving van Madrid.

Even dacht ik aan een misverstand. Ik stond voor het hek van een groot terrein waarop een schitterend paleis, dat werd omringd door reusachtige bedrijfshallen. Net voordat ik de auto wilde keren, viel mijn oog op een bescheiden toegangsbord met de tekst ‘Nikolaas logistic center’.

Naar lucht happend, werd ik begeleid naar het paleis om plaats te nemen aan en lange tafel in een grote zaal. ‘Nico komt zo’.

Een statige heer op leeftijd, in een gedistingeerd grijs gestreept pak, gedeeltelijk door witte baard bedekt, riep joviaal ‘Hoi Hans’ en plofte naast mij in een stoel.

Het zou mij snel duidelijk worden: hier zat de bezitter en leider van het grootste modernste logistiek centrum van Europa.

‘Sinterklaas ik herkende u niet in deze outfit’.

Sint bulderde van het lachen. ‘Zeg maar Nico. We hebben hier een informele bedrijfscultuur. Wat dacht je, Hans Schoevers, dat een man op leeftijd, zonder met de tijd mee te gaan, een logistieke prestatie van dit formaat kan leveren? Met een schimmel en een paar zwarte Pieten?’

Sint leidde mij rond, doorlopend ‘whatsappend’ op een Iphone. Eerst door de enorme fabriekshallen, de binnenkomst van goederen, de opslag en het orderpicken en maken van pakjes. Alles was volledig gerobotiseerd; ieder cadeau voor iedere Nederlander. Nico glimlachte doorlopend en genoot van mijn stomme verbazing. Het paleis was onderkomen voor de maximaal gecomputeriseerde ondersteunende diensten, zoals inkoop, boekhouding, geheime dienst met hackers voor alle Nederlandse computers en de afdeling Human Resource.

Doodmoe van alle indrukken, gebruikte ik het avondeten aan tafel met Nico. ‘Wat heeft, naast de fysieke uitvoering van mijn werk, nog indruk op je gemaakt?’ Op die vraag had ik direct het antwoord klaar: ‘Kundig en keurig personeel, gemotiveerd, allemaal een gelukkige uitstraling en……mensen uit alle windstreken van de wereld; donker, blank, getint, geel, rood, perfect en in vrede samenwerkend.'

Nico verzuchtte: Ik ben geen racist, ik heb geen slaven en ik beloon ze als waren het mijn kinderen.

Ik kreeg een brandende vraag:’Sint waarom komt u niet gewoon naar voren als de moderne Heiligman, die ik hier voor mij zie.

‘Jongen, het Sinterklaasfeest in Nederland is gebaseerd op tradities; honderden jaren oud. Dit bedrijf is erop gericht al die mooie tradities in ere te houden. Die tradities, daar moet je van afblijven.  

Er verschenen tranen in de ogen van de Sint. Kort daarna vinnig: ‘Zijn ze in Nederland helemaal besodemieterd. Mij als slavenbaas afschilderen! Van mij verlangen dat ik mijn zwarte medewerkers in het vervolg wit, rood, groen en poepkleur verf. Protesteren en vechten, terwijl ik traditioneel langs rijd voor het plezier van heel Nederland. Het heeft mij emotioneel gebroken.'

Ik antwoordde geschrokken:‘Nico, ik begrijp je. Het is maar is maar een minderheid in ons land’.

‘Hans, ik heb je hier uitgenodigd om je te vragen in een blog het Nederlandse volk te informeren dat ik, als moderne Sinterklaas, er mee stop. Ik zorg er in het vervolg alleen nog voor om de pakjes, just-in-time te leveren op de juiste plaats: bij nep-Sinterklazen.

Laat al die kleding hurende nep-Sinterklazen met hun nep-Pieten in kleuren van de regenboog, de pakjes vanaf nu maar verdelen. Doe ze de groeten en zeg maar dat ik weer kom als de tradities weer in ere zijn hersteld en mijn donkere medewerkers weer zijn zoals ik ze introduceer: vrolijke donkere mensen, vriendjes van alle soorten en kleuren kinderen, te benijden om hun rol  en nog populairder dan Sint. Ik houd van ze. Ik ken geen racisme.

Ik vloog terug naar Nederland, geïmponeerd door wat ik gezien heb, maar met een vervelende boodschap.

De echte Sinterklaas komt niet meer.

Het enige dat dit kan voorkomen, is: Al de mooie tradities in ere houden'. Met respect voor elkaar en vooral blijven geloven in de echte Sinterklaas; die goede heer.