Gratis koffie

Gratis koffie

Op korte afstand van de jachthaven van Ommen, opent supermarkt Jumbo haar deuren voor vaargasten die hun proviand willen aanvullen. Parlevinkers zijn hier overbodig.

Wij gingen winkelen. Een stevige wandeling rond Ommen ging aan het bezoek van Jumbo vooraf. De zin om naast echtgenote en winkelwagen 'Jumbo' door te sjokken was daardoor nul. Ik keek uit naar een bankje, zoals die in sommige supermarkten wordt neergezet voor lotgenoten.

Het was bij Jumbo nog mooier: een witte tafel met meerdere hoge stoelen en het dagblad dat ik eigenlijk liever niet lees. 

Ik zette mij tevreden neer en begon, bij gebrek aan beter, met het lezen van sensatie.

Ik was niet lang alleen. Als bijen op de honing, kwam een aantal bejaarden op de tafel af. 'Wilt u ook koffie? Het is gratis!' Alle stoelen werden bezet en gratis koffie stond dampend op tafel.

Ik zag lege boodschappenmandjes op de grond.

Mijn tafelgenoten startten, in onze landstaal met accent, een geanimeerd gesprek. Hoewel met  moeite, herkende ik dorpspraatjes en enige roddel. 'Wij ontmoeten elkaar hier voor sociaal contact' vertelde mijn tafeldame. 'Met gratis koffie'.

Ik besefte dat ik plaats had genomen op een plek waar ik door mijn sociale kring (nog) niet gezien wil worden.

Op dat moment maakte ik de blunder van het jaar. 'Dus dit is een hangplek'.

Een vinnig 'nee' deed mij mijn fout beseffen. Ik werd acuut genegeerd.

Een nieuwe toehoorder met gratis koffie ging naast mijn stoel staan. Ik greep de kans, bood mijn zetel aan en maakte mij uit de voeten; als een dief in de nacht. Ik sloot aan bij de voort sjokkende winkelwagen.

'Wat deed jij op die hangplek?'

'O, de koffie was gratis'.

Eind goed, al goed

Eind goed, al goed! Vorige week vrijdag, tijdens mijn verblijf in Finland, kreeg ik een scan van de publicatie van de gemeente in de dorpskrant toegestuurd. Niet alleen dat, maar ook drie mails, een whatsappje en een telefoontje vertrokken naar het hoge Noorden.

Ik was totaal verrast door zo snelle positieve reacties. Ook na thuiskomst bij mijn wandeling door het dorp reageren dorpsgenoten in de zin van ‘gerechtigheid’. Dat doet mij heel veel. Ik wil niet zeggen dat ik er mee opstond en naar bed ging, maar de afgelopen tweeëneenhalf jaar zijn toch wel wat gekleurd door de teleurstelling en ergernis over de afschuwelijke manier waarop enkele dorpsgenoten zich kwalijk afzetten tegen het voormalig bestuur. Velen stellen mij en mijn collega’s, na de felicitatie,  de vraag: ‘waarom moesten toen jullie weg?.’  ‘Ik denk dat je dat al wel begrijpt’ is mijn antwoord en er wordt geknikt.

Een van mijn allereerste ‘ bazen’  zei als het over zelfreflectie ging: ‘kleine mensen hebben een trapje nodig om in de spiegel te kijken’.

Collectief en individueel (Jelle IJntema) zijn wij aan de praat geraakt met de Burgemeester en later wethouder Offinga. Die gesprekken werden gekenmerkt door luisterende oren, respect en openheid.

Het gevoel van wederzijds begrip ontstond en dat duidelijk ‘hoe de hazen hebben gelopen’.

Het hoogste orgaan van de gemeente (BenW) laat er nu geen misverstand over bestaan hoe ze terugkijkt op de periode van samenwerking met het voormalig bestuur. Dit is in de dorpskrant naar al onze dorpsgenoten verduidelijkt. Alle waardering daarvoor. Als er al een ‘strijdbijl’ lag, dan is deze waardig begraven.

Eind goed, al goed; met de nadruk op ‘eind’. Daar waren we aan toe. Bedankt allemaal voor de reacties!

Een nephommeltje

Ik lees vanmorgen tot mijn verbazing in het ochtendblad dat er een uitgebreid onderzoek heeft plaatsgevonden naar de cognitieve vermogens van hommels. De conclusie is dat hommels veel slimmer zijn dan wij altijd hebben gedacht.

Het langdurig en kostbaar onderzoek vond plaats in de Queen Mary Universiteit van Londen. Het resultaat werd door Olli Loukala vastgelegd in een studie die verscheen in het blad Science. Ook in Leiden is bij het Naturalis Biodiversity Center hiervoor grote belangstelling.

Mijn blijdschap kent geen grens! Ik had dit altijd al graag willen weten. Het vereiste een investering van een paar miljoen, maar wie daar op let is een mierenneuker.

Over dat laatste gesproken: het woord ‘ mierenneuken’ spruit voort uit een onderzoek waarbij wetenschappers de seksuele gedragingen van mieren onder de loep namen. Hartelijk dank.

In Londen werden vele generaties hommels gedresseerd om meer te doen dan alleen voedsel en honing zoeken. Met een plastic nephommeltje werd een balletje verplaatst en na eindeloos ‘voordoen’, begonnen de intelligentste  hommels dit spelletje te kopiëren. Een soort klootschieten voor hommels, dus.

Het belangrijkste resultaat van dit onderzoek is, naar mijn mening, de invloed op ons taalgebruik.

Een ‘kloothommel’ is vanaf nu buitengewoon intelligent.

 

Jan Smit en mijn onderrug

Ik was toe aan een nieuwe bril. Die loertang staat inmiddels op mijn neus en degenen die mij aankijken, zeggen dat het een sieraad is.  Ik zie inmiddels breed, diep en scherp en dat is mooi meegenomen. Bovendien ben ik goed geholpen; met een concurrerend aanbod.

Als je aan een bril toe bent, dan kijk je eerst met één oog naar de reclames van de diverse brilboeren. Humor troef. Een kippige agent die een oud vrouwtje als wegpiraat op de bon slingert, een veearts die met stethoscoop constateert dat de hartslag van een bontmuts is opgehouden, een visagiste met schreeuwende haarkleur die jouw esthetische belangen gaat behartigen; het kan niet op.

Ineens was daar ook Jan Smit, de notenbalker uit Volendam, die kennelijk wat meer zakgeld nodig had en zich voor drie jaar aan Pearl verkocht. ‘Pearl, Pearl, Pearl’ . De meest irritante Loden Leeuwreclame die eerder klanten wegjaagt, dan aantrekt.

Ik wilde ook niet behoren tot het toegezongen ‘testikelenpubliek’ en heb dus, na jarenlange trouwe klandizie, Pearl geërgerd de kont toegekeerd. Dat is eigenlijk heel toepasselijk als je het over een bril hebt.

Eerlijk gezegd, denk ik dat Jan voor zijn zakgeld beter op zijn plaats is bij een andere firma; een die juist graag heeft dat u hen de onderrug toekeert.

‘Sphynx, Sphynx, Sphynx!’

Niet op een steiger, maar in een heel klein kamertje.