Een nephommeltje

Ik lees vanmorgen tot mijn verbazing in het ochtendblad dat er een uitgebreid onderzoek heeft plaatsgevonden naar de cognitieve vermogens van hommels. De conclusie is dat hommels veel slimmer zijn dan wij altijd hebben gedacht.

Het langdurig en kostbaar onderzoek vond plaats in de Queen Mary Universiteit van Londen. Het resultaat werd door Olli Loukala vastgelegd in een studie die verscheen in het blad Science. Ook in Leiden is bij het Naturalis Biodiversity Center hiervoor grote belangstelling.

Mijn blijdschap kent geen grens! Ik had dit altijd al graag willen weten. Het vereiste een investering van een paar miljoen, maar wie daar op let is een mierenneuker.

Over dat laatste gesproken: het woord ‘ mierenneuken’ spruit voort uit een onderzoek waarbij wetenschappers de seksuele gedragingen van mieren onder de loep namen. Hartelijk dank.

In Londen werden vele generaties hommels gedresseerd om meer te doen dan alleen voedsel en honing zoeken. Met een plastic nephommeltje werd een balletje verplaatst en na eindeloos ‘voordoen’, begonnen de intelligentste  hommels dit spelletje te kopiëren. Een soort klootschieten voor hommels, dus.

Het belangrijkste resultaat van dit onderzoek is, naar mijn mening, de invloed op ons taalgebruik.

Een ‘kloothommel’ is vanaf nu buitengewoon intelligent.

 

Jan Smit en mijn onderrug

Ik was toe aan een nieuwe bril. Die loertang staat inmiddels op mijn neus en degenen die mij aankijken, zeggen dat het een sieraad is.  Ik zie inmiddels breed, diep en scherp en dat is mooi meegenomen. Bovendien ben ik goed geholpen; met een concurrerend aanbod.

Als je aan een bril toe bent, dan kijk je eerst met één oog naar de reclames van de diverse brilboeren. Humor troef. Een kippige agent die een oud vrouwtje als wegpiraat op de bon slingert, een veearts die met stethoscoop constateert dat de hartslag van een bontmuts is opgehouden, een visagiste met schreeuwende haarkleur die jouw esthetische belangen gaat behartigen; het kan niet op.

Ineens was daar ook Jan Smit, de notenbalker uit Volendam, die kennelijk wat meer zakgeld nodig had en zich voor drie jaar aan Pearl verkocht. ‘Pearl, Pearl, Pearl’ . De meest irritante Loden Leeuwreclame die eerder klanten wegjaagt, dan aantrekt.

Ik wilde ook niet behoren tot het toegezongen ‘testikelenpubliek’ en heb dus, na jarenlange trouwe klandizie, Pearl geërgerd de kont toegekeerd. Dat is eigenlijk heel toepasselijk als je het over een bril hebt.

Eerlijk gezegd, denk ik dat Jan voor zijn zakgeld beter op zijn plaats is bij een andere firma; een die juist graag heeft dat u hen de onderrug toekeert.

‘Sphynx, Sphynx, Sphynx!’

Niet op een steiger, maar in een heel klein kamertje.

Hooooooo, hooooooo, hooooooo!

Ik had in mijn leven de ambitie om twee belangrijke functies in de maand december te mogen vervullen. De allerhoogste van de twee was ‘Sinterklaas’ en dat genoegen heb ik drie maal mogen smaken. Men heeft mij daarna nog vele malen gevraagd, maar het bekleden van het hoogste ambt in ons land moet je met enige bescheidenheid ook eens aan anderen overlaten. Daarbij hebben ook de opgelegde raciale overwegingen een rol gespeeld.

Blijft nu nog over de positie van Kerstman. Die heb ik nog niet bekleed, maar enige geestelijke voorbereiding heb ik al wel gedaan. Zo bezocht ik voor advies de echte Kerstman. Hij woont op de poolcirkel bij het Finse Rovaniemi, zit op een grote zetel en ontvangt zonder onderbreking kinderen (groot en klein) uit de hele wereld. Als je me niet gelooft, dan ga je er maar kijken. Die echte Kerstman stelde mijn assistentie op prijs en gaf mij wenken om de functie, namens hem, goed te vervullen.

Ik had het plan om al dit jaar in de Bijenkorf, gezeten op een prachtige troon, naar de kinderen te zwaaien en ze, net als de echte Kerstman, ‘hoooo, hoooo, hoooo’ toe te roepen. Al weken sta ik voor de spiegel te oefenen om het ‘hoooo, hoooo, hoooo’ op de meest overtuigende wijze ten gehore te brengen. ‘Hoooo, hoooo, hooo!’

Inmiddels ben ik een illusie armer. Het begon in Australië, maar inmiddels is ook hier duidelijk dat het ‘hooo, hooo hooo’, niet langer zal worden getolereerd. Iemand heeft namelijk bedacht dat de kreet met enige stemverbuiging kan worden begrepen als een plat Engels woord voor ‘hoer’. Wat een verdorven geest! Zeg eens eerlijk: zou jij, als ik daar in de Bijenkorf op het Damrak in Amsterdam op een stoel zit en luid ‘hooooo, hoooo, hoooo’ roep, denken dat ik om een hoer verlegen zit?? Zou jij jouw kinderen direct wegtrekken bij die oude viespeuk? 

‘Ha, ha, ha’ moet ik nu zeggen. Echt, ik ben niet van plan iedereen om iedereen te gaan uitlachen omdat ze anders denken dat ik een hoerenloper ben! Ik heb mijn sollicitatie ingetrokken. Als Sint mag ik niet meer werken met mijn Zwarte Pieten en als Kerstman mag ik geen ‘hooo, hooo, hooo’ zeggen. Het is gedaan met onze tradities. Ik stop ermee.

Ha, ha , ha, wat een geouwe hooo, hooo hooo!